Op de grond staat een blok van 400 x 80 x 30 cm, bekleed met aluminium. Hierin bevinden zich de motor, assen en aandrijving. Op het blok staan 4 letters van 180 cm hoog die samen het woord DOEI vormen. De letters worden door de motor opeenvolgend enkele centimeters gekanteld en vallen daarna terug in hun oude positie. Door de traagheid maken enkele tientallen handjes die in de letters zijn geplaatst, een zwaaiende beweging.

Op Schiphol, waar honderdduizenden mensen dagelijks afscheid nemen van familie en vrienden, maar waar ook reizigers anoniem vertrekken en illegalen worden uitgezet, stond de Doeidoeimachine.
Continu zwaaide de machine mensen gedag. Met het soms wat verguisde, maar oer-Hollandse “DOEI!”. De groet is inmiddels cultuurgoed tegen wil en dank.
Op de handjes was in 40 talen dezelfde zin geschreven.
“tot ziens vriend, goede reis”
Wat ook de reden is van vertrek, de zin vertelt aan iedereen: “we zullen elkaar weerzien, je bent mijn vriend, ik hoop dat het je goed gaat.” Eenvoudig en veelzeggend tegelijk.
De teksten waren in regels in de handen gegraveerd, alsof het de lijnen in een handpalm zijn, zodoende de uniforme letters een eigen identiteit gevend.
De geschreven teksten nodigden mensen uit hun eigen teksten toe te voegen. Binnen enkele weken waren alle handjes dan ook volgeschreven met wensen en teksten, waarmee de reizigers als het ware bezit namen van het werk en het idee erachter.

400 x 80 x 220 (lxbxh, in cm)
staal, aluminium, trespa